Πρόκειται ίσως για το πιο παρεξηγημένο άγριο ζώο του εθνικού δρυμού. Έχουμε μάθει από πολύ μικροί ότι είναι “ο κακός του παραμυθιού”. Ωστόσο, αν κάποιος μελετήσει το λύκο μόνο σεβασμό και δέος μπορεί να νιώσει γι’ αυτό το πλάσμα.
Ας τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.
Ο λύκος, ως ανώτερος θηρευτής, βρίσκεται στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, ρυθμίζοντας άλλους πληθυσμούς σε ένα οικοσύστημα όπως για παράδειγμα τα ελάφια και τα αγριογούρουνα.
Έπειτα από 50-60 χρόνια απουσίας, εμφανίστηκε επίσημα και πάλι στην Πάρνηθα περίπου το 2015, οπότε και η περιβαλλοντική οργάνωση «Καλλιστώ» ξεκίνησε να καταγράφει άτομα λύκων στο βουνό. Οι λύκοι κατέβηκαν από βουνά της Βοιωτίας, περνώντας στην Αττική μέσω της ορεινής αλυσίδας Παρνασσού – Ελικώνα – Κιθαιρώνα.
Η εμφάνιση του στη Πάρνηθα αποτέλεσε θετικό γεγονός μιας και μας έδωσε ελπίδα για την ανάκαμψη του οικοσυστήματος του εθνικού δρυμού. Ανάκαμψη μέσω της ρύθμισης του πληθυσμού των κόκκινων ελαφιών, τα οποία είχαν αυξηθεί σημαντικά μετά τη φωτιά του 2007, επηρεάζοντας αρνητικά την φυσική αναγέννηση του δάσους αλλά και τις τεχνητές αναδασώσεις. Στο σήμερα αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι αρμόδιοι φορείς παρακολουθούν την εξέλιξη των πληθυσμών της άγριας πανίδας.
Ο λύκος κατά κανόνα αποφεύγει τον άνθρωπο. Τα τελευταία 40 χρόνια έχουν αναφερθεί ελάχιστες επιθέσεις στον άνθρωπο.
Ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν ταΐζουμε τα άγρια ζώα ούτε αφήνουμε υπολείμματα τροφών στον εθνικό δρυμό. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να θεωρήσουν ότι ο άνθρωπος αποτελεί πηγή τροφής, αν έχουν τραφεί από φαγητό που τους έδωσε.
Κλείνοντας, δε μπορούμε να δαιμονοποιούμε την παρουσία κανενός άγριου ζώου, πρέπει να σεβόμαστε το ρόλο του στο εκάστοτε οικοσύστημα και φυσικά να σεβόμαστε το περιβάλλον που ζει και εμείς επισκεπτόμαστε.
Δείτε περισσότερα:
